Een kijkje in m’n ziel!!!!

Vorige week heb ik jullie een kijkje laten nemen in m’n keukenkastjes, deze week laat ik jullie een kijkje nemen in m’n ziel. Als ik de keukenkastjes al moeilijk vond, dit vind ik nog veel moeilijker. Ik heb echt een afschuwelijke tijd achter de rug en nog steeds voelt het alsof het einde niet in zicht is. Ik heb wel vaker iets geschreven over m’n depressies. Depressies die tijdens de wintermaanden het hevigst aanwezig zijn. Toch probeer ik m’n gevoelens zoveel mogelijk te verpakken in positieve woorden en me te verschuilen achter lekkere recepten. Ik wil niet te somber en te zwart overkomen, want wie wil dat nou lezen?

Ik ben opgegroeid met het idee dat je de “vuile was” niet buiten hangt. Ik sprak vroeger nooit over problemen of over m’n sombere gevoelens met vriendinnetjes. Als er bij ons thuis bezoek kwam, dan werd alles letterlijk en figuurlijk onder de bank geschoven. Die houding heb ik overgenomen en nog steeds heb ik de neiging om dit te doen.

Om me staande te houden tijdens deze zware wintermaanden, is het belangrijk dat ik me zoveel mogelijk afsluit van de buitenwereld. Ik doe m’n boodschappen en maak m’n wandelingetjes, maar heb geen afspraken met vrienden of familie en ook op verjaardagen laat ik me niet zien. Ik kan die druk van buitenaf en de hoeveelheid prikkels gewoon niet aan. Na vele jaren doormodderen is dit de manier  waarop ik me het beste staande kan houden. Ik ben daarom erg blij met sociaal media, dat ervoor zorgt dat je toch “onder de mensen” kan zijn zonder het te zijn. Gelukkig steunen m’n vrienden en familie me wel op afstand en als de tijd weer gekomen is, halen we de schade weer in. Maar ook ben ik veel mensen kwijt geraakt. Mensen die het allemaal te ingewikkeld vinden als een ander een ander ritme heeft dan zijzelf hebben of  als een ander niet zo vrolijk is.  Zelf zit ik niet zo in elkaar en zal ik iemand niet snel laten vallen.

Mensen willen nu eenmaal niet horen dat het niet goed met je gaat, meestal willen ze helemaal niets horen. Kijk maar eens als je buiten op straat een oude bekende tegenkomt. In de voorbijgang wordt er gevraagd hoe het met je gaat, maar voordat je antwoord hebt kunnen geven, zijn ze alweer doorgelopen.En eerlijk is eerlijk, zelf zit ik ook niet altijd te wachten op ellenlange verhalen van mensen die ik amper ken. Veel mensen begrijpen het ook niet of zeggen goed bedoelde dingen zoals: ” ga er lekker erop uit, doe leuke dingen, ga op vakantie”. Maar dat is het punt dat lukt gewoon niet.Voor sommigen zal dat misschien wel helpen, maar bij mij helaas niet. Het wordt daardoor alleen maar erger.De gewone dagelijkse dingen voelen al alsof ik ongetraind bergen aan het beklimmen ben.

Het beangstigd me dat hoe ouder ik word, hoe langer deze periode ook duurt. Vroeger kon ik me tot aan eind november nog wel redden, maar deze x is het al vanaf de maand oktober dat ik me al terugtrek. Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat ik de hele dag op de bank hang, want daar voel ik me geen beter mens door, ik probeer wel gewoon m’n dingen te doen, m’n blogs en columns te schrijven, maar alles voelt zo ongelooflijk zwaar. Ik houd me vast aan ritme en regelmaat maar raak de draad kwijt als dat verstoord wordt. Net of ik buiten dat kader dan niet meer kan denken. Het restje energie dat ik overhoud (of vaak ook niet) besteed ik aan m’n man. Het is voor mij het een of het ander, of contact met de buitenwereld of m’n relatie, beiden is me teveel. Ik huil van binnen de hele dag en heb gelukkig ook af en toe een echte huilbui. Maar oh wat voel ik me “ver weg” van alles wat er daarbuiten gebeurt.

Het positieve aan dit verhaal is, dat ik merk hoeveel ik gegroeid ben m.b.t. het eten. Waar ik vroeger aan de lopende band vreetbuien had, kan ik ze nu zo goed als buiten de deur houden. De drang is ontzettend en tot gek makend aan toe aanwezig, maar ik kan mezelf steeds weer de vraag stellen: lost een eetbui iets op of is het echt buikhonger wat je voelt? Meestal kan ik daar dus keihard NEE opzeggen. Het voelt goed en slecht tegelijk, want ik ben m’n vriend kwijt, m’n maatje die m’n gevoel voor even liet vergeten.

Tijdens het schrijven van deze blog, zie ik ineens duidelijk dat m’n anorexia niet staat voor mezelf iets niet gunnen, maar dat ik op deze manier mezelf laat horen. Ik laat horen hoe slecht ik me van binnen voel.

Ik weet nu gewoon niet waar ik het zoeken moet  van ellende en word verdrietig bij de gedachten dat ik de laatste 25 jaar zoveel therapieën heb gehad. Ze hebben zeker bijgedragen aan hoe nu met dingen omga, maar ze hebben helaas niets bijgedragen aan hoe ik me diep van binnen voel en ja, daar word ik af en toe knap somber van en voelt het soms even alsof ik de hoop opgeef. Ik heb het allemaal om me heen en ik zie het ook allemaal. Een lieve man die me op handen draagt, familie, vrienden, mooi huis, genoeg geld om rond te komen, de natuur, maar ik voel het niet. Ik stond er bij en ik keek ernaar.

Als ik deze tekst terug lees, omschrijft het nog niet goed hoe ik me voel, maar ik heb het geprobeerd en wil het deze keer niet mooier maken dan het is. Het leven is nu eenmaal niet altijd mooi.

download (13)

———————————————————–

Eten is iets dat altijd moet gebeuren ongeacht hoe je je voelt. Gelukkig blijf ik dat ook steeds doen en is het uithongeren verleden tijd. Ik zou het nu niet eens meer vol kunnen houden. Ik heb een vast en goed ritme gevonden en dat helpt mij toch gewoon door te eten. Voor jullie daarom evengoed wat lekkere receptjes.

Witlof salade met sinaasappel en venkel. 

2015-02-25 12.53.30

Lijnzaad-Thijm crackers. 

20150107_192702

Zaterdagavondverrassing:

Deze week hebben we de zaterdagavondverrassing op maandag (2e paasdag) gehouden. Om de paasdagen toch wat tijd met m’n mannetje te kunnen doorbrengen, heb ik me de dagen daarvoor teruggetrokken en ben ik erg vroeg naar bed gegaan.

Zoals jullie wel weten ben ik dol op chocola en op oranje pompoen. Deze brownies bevatten beide ingrediënten en zijn echt heel erg lekker geworden. Hopelijk kan ik jullie ook overhalen om ze te maken. Klik hier voor het recept van deze pompoen brownies.

20150406_191552

Eet en geniet!

Vind je het lekker? Ik vind het altijd leuk als je me dat laat weten!!!!

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

Wil je als eerste op de hoogte zijn van m’n recepten? Bekijk dan  m’n recepten pagina op facebook.

Op facebook heb ik ook de groep Paleo, samen informatie delen opgericht. Wil je hier lid van worden? Klik dan hier.

Voor persoonlijk contact, kun je me benaderen via deze link.

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Heb jij  ook last van een EETSTOORNIS, of ben je raar met eten bezig? Ik heb een zelfhulpgroep opgericht op FACEBOOK. Deze groep is bedoeld voor mensen die hun eetstoornis onder de loep willen nemen en daarover van gedachten willen wisselen.Voor mensen die  hun lichaam met “natuurlijke voeding” willen voeden en niet met allemaal bewerkte en chemische rommel.

De groep heet: “Natuurlijk” eetstoornisvrij. Je kunt je aanmelden op Facebook, door mij een berichtje te sturen.

Advertenties

11 gedachtes over “Een kijkje in m’n ziel!!!!

  1. Och, lieve meid. Ik kan er zoveel op zeggen, maar je voelt het niet. Je mag zo trots zijn op jezelf, je hebt al zoveel bereikt. Nu nog bereiken dat je ook dit stukje van jezelf gewoon accepteert. Hoe akelig ook, dit hoort ook bij jou. Blijf wel hulp zoeken of vragen, misschien is er toch een bepaalde ondersteuning dat wel wat voor je werkt. En dikke knuffel in ieder geval!

    1. Dank je wel Gisele, voor je lieve reactie. Ik denk dat acceptatie ook de enige weg is ja.Hopelijk vind ik nog iets om meer rust te krijgen daarin. Thanks. Groetjes.

  2. Lieverd. In vele op zichten zo herkenbaar. Ook dat die periodes langer worden naar mate je ouder wordt.
    Ik heb mijn depressieve gevoelens nooit kenbaar gemaakt thuis. Ik ging dan gewoon op mijn kamer zitten. Muziek draaien. Dezelfde plaat wel tig keer. Later TV kijken toen ik er zelf een kon betalen. Zo’n kleintje. Ja, ook toen al voor de buis.
    Op mijn werk dacht ik altijd dat de mensen me niet mochten. Later ontdekte ik dat het te maken had met zo’n periode. Zij waren niet anders. Ik was anders. Kennelijk minder bereikbaar.

    De telefoniste op mijn werk vroeger vertelde bij haar afscheid:
    Ook al waren we in een discussie op de afdeling, of hadden we een onenigheid, zodra de telefoon opgenomen moest worden, dan zette ik mijn vriendelijkste stem op. De klanten mochten niet horen dat er wat aan de hand was. Dat heeft indruk op me gemaakt. Dat vond ik klasse. Ik heb het onthouden en ook zo gebruikt toen ik jaren later een eigen zaak had. In de keuken achter de winkel kon ik een laaiende ruzie hebben met mijn (ex)man, maar zodra de deurbel ging, dan ging de knop bij mij om en dan was ik weer die vriendelijke persoon. Tot de winkel weer leeg was. Dan ging de knop weer om.

    Het is ook zo tegenstrijdig. En misschien draait het wel om het woord tegenstrijdig. Je strijdt continue tegen jezelf, je depressie, je eten en alles.
    En hoe aardig mensen ook zijn, je geliefden en vreemden, je zult het zelf op moeten lossen. Wel fijn om te weten dat ze om je heen zijn en je steunen.
    Veel sterkte meis. ❤

  3. Jij mag zijn wie je bent en zoals je bent. Hoe slecht je je ook voelt. Je mag het zeggen, delen, opschrijven.
    Zoooo moedig en goed dat je dat hier doet!!!
    Blijf delen. Dat is altijd beter dan het voor jezelf houden!
    Sterkte, liefs!!!

  4. Wauw, wat ben je moedig! Met kippevel zit ik je verhaal te lezen. Ik voel je strijd en ik herken je strijd.
    Dat je het hier zó open en bloot vertelt geeft aan dat je een sterke vrouw bent!
    Soms helpt praten/schrijven erover al zoveel. Het lost niets op maar het geeft soms wel lucht terwijl de depressie je zo verstikt.
    Veel mensen zullen het niet begrijpen, maar er zijn ook veel mensen die zich oppervlakkig gedragen omdat ze zelf genoeg hebben aan hun eigen strijd. Open en eerlijk zijn maakt je kwetsbaar en maakt dat er mensen zijn die daar bewust of onbewust gebruik van maken, maar het opent ook deuren voor mensen om hun eigen (vaak herkenbare) verhaal te doen. In sommige gevallen zullen ze het delen met je en schept het een band, maar in sommige gevallen zul je er niets van horen en brengt het toch iets teweeg bij die ander.
    Meid, je bent zó goed bezig! Er zijn veel mensen die steun aan je hebben en je enorm waarderen. Ik hoop dat je dat ooit zelf ook gaat zien en gaat voelen!
    Sterkte met je strijd!

  5. Wat goed dat je dit opschrijft. Ik herken het zeker, niet je vuile was ophangen, hoor ik vaker om mij heen.
    Ook als blogger willen mensen zien dat je altijd maar heppiedepeppie bent en dat is geen reëel beeld. Social media is soms frustrerend, als ik in een dipje zit en je ziet al die foto’s voorbijkomen van mensen op vakantie, uit eten en dergelijke, lijkt het alsof iedereen het leuk heeft… behalve jij.
    Ik heb naast mijn beautyblog een hoofdpijnblog (chronische pijn)… iets wat mensen nooit aan mij merken, want Babs is altijd zo positief… niet dus. Daar kan ik goed mijn tips en frustratie kwijt over de medische molen die geen oplossing bied.
    Als ik iets (te veel) schrijf over hoe ik mij voel, merk ik dat mensen je op een bepaald moment gaan mijden. Alsof het besmettelijk is. En ken de opmerkingen, kop op etc.
    Ik hou juist van mensen die zich ook ‘bloot’ durven te geven, wij zijn geen machines, maar iedereen heeft zijn eigen gevoelens/strijd.
    Be kind, always… denk ik dan.

  6. Ja, de maatschappij is erg gericht op leuk en gezellig. Als jij anders bent val je snel buiten de boot. Hopelijk kunnen we elkaar helpen en stimuleren om toch als “echt” door het leven te gaan. Ook al moeten we het zelf doen, het is erg fijn om herkenning en begrip bij elkaar te kunnen vinden. Dank jullie wel allemaal.

  7. Goed van je dat je zo openhartig durft te zijn. Wel bijzonder trouwens dat je een ES hebt en zoveel over eten schrijft. Je bent er dan toch heel veel mee bezig. Uit pure interesse: hoe staat jouw behandelaar daar tegenover? Draagt het bij aan je herstel, of werkt het juist averechts?

    1. Hoi Angela, thanks. Ik ben idd erg met eten bezig of ik er nu wel of niet over schrijf. Op deze manier kan ik er op een betere manier mee omgaan en draagt het zeker bij aan m’n herstel. Groetjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s