Verantwoordelijkheidsgevoel!!!!

Sinds ik op facebook zit, verbaas ik me er steeds weer over, hoe oppervlakkig en onverschillig sommige mensen toch kunnen zijn. Alhoewel, als ik heel eerlijk ben, had ik er vroeger ook al last van had. Mensen zeggen en beloven van alles, maar in de praktijk blijft het daar vaak ook bij. Als kind had ik altijd veel vriendjes en vriendinnetjes. Maar altijd was ik degene die het meeste serieuze van het stel was. Terwijl de rest regelmatig andere kinderen aan het pesten was, bleef ik daar zoveel mogelijk van weg. Ik zorgde juist dat ik vriendjes werd met die gepeste personen, zodat ze niet het gevoel zouden hebben dat ze niemand hadden. Probeerde ze op feestjes ook  uit te nodigen en ook en naar hun feestjes te gaan, ook al werd dat me vaak niet in dank afgenomen door m’n andere kameraadjes. En die instelling heb ik nog steeds. Ik probeer te leven volgens het principe: behandel een ander zoals jezelf ook behandelt zou willen worden. En ja, dan loop ik dus heel vaak tegen de deur. Tegenwoordig kan het de meeste mensen niet schelen, hoe een ander zich voelt. Het is ieder voor zich en het recht van de sterkste geldt. Als ik iets beloof, dan blijft het net zolang in m’n hoofd zitten totdat ik m’n belofte ben nagekomen. Ook al is het de melkboer, bij wijze van spreken. Maar mij worden zoveel beloftes gedaan en van na komen is lang niet altijd sprake. Op facebook wordt me vaak om advies gevraagd, via een PB. Ik neem dat dan serieus en probeer een zo’n goed mogelijk antwoord of advies te geven, maar even dank je wel zeggen is er niet bij. Een tijdje geleden was ik ook lid van een groep bloggers op facebook en elke maand werd er een receptenruil georganiseerd, waarbij je het recept van een ander moest beoordelen. Grote uitdaging voor m’n Anorexische koppie en ik  heb er ook 1 x aan meegedaan. Totdat ik er plotseling uitlag. Zo maar, zonder overleg of wat dan ook. Plotseling was de groep voor mij gesloten. Andere mensen hebben toen uitgezocht wat er aan de hand was. Zelf dacht ik nog heel naïef dat het een technische fout was, omdat we net een andere computer hadden gekregen. Maar nee, hoor, er werd gezegd dat ik niet zo goed binnen het team paste, ik of m’n blog, dat werd er niet verteld. En op m’n waarom vragen werd dan ook maar geen antwoord gegeven. Nee, om op die manier met elkaar om te gaan, daar kan ik geen respect voor hebben.

10426854_1426420800935822_6716446625916073030_n (1)

 

Soms werkt deze instelling ook erg tegen me. Omdat ik alles serieus neem, blijft alles aan me plakken. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed, zeg maar.  Ik heb het gevoel dat ik verantwoordelijk ben voor een ander z’geluk. Dan wordt het heel druk in m’n hoofd en raak in snel uit balans. Ik moet nog de juiste middenweg nog zien te vinden.Iets waar ik met alles altijd tegen aanloop. Het is of links of rechts bij mij. Net als met eten. Alles of niets, zwart of wit. Maar ik ben me er inmiddels goed bewust van geworden en ben er hard mee aan het werk, om hopelijk ook die gulden middenweg voor mezelf te bereiken.

Gelukkig kom ik ook een hoop goede mensen tegen,  mensen die net als ik serieus met anderen om gaan en dus ook met mij.

Zaterdagavond verrassing: Voor deze week kreeg ik de opdracht om ijs te maken zonder fruit, suiker, zuivel en ook nog eens koolhydraat arm. Pff, heb er wel m’n hoofd over gebroken, want fruit leent zich juist zo goed voor het maken van ijs. Maar ik ben er uitgekomen en heb er echt een super ijsje van gemaakt.Klik hier voor het recept.

Wil je jezelf en mij ook uitdagen tot het maken en eten van iets, laat het me weten, dan bedenk ik een recept en gaan we het samen eten. Samen staan we sterk, toch?          

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–  

Heb jij  ook last van een EETSTOORNIS, of ben je raar met eten bezig? Ik heb een zelfhulpgroep opgericht op FACEBOOK. Deze groep is bedoeld voor mensen die hun eetstoornis onder de loep willen nemen en daarover van gedachten willen wisselen.Voor mensen die  hun lichaam met “natuurlijke voeding” willen voeden en niet met allemaal bewerkte en chemische rommel.

De groep heet: “Natuurlijk” eetstoornisvrij. Je kunt je aanmelden op Facebook, door mij een berichtje te sturen.

 

 

 

Advertenties

15 gedachtes over “Verantwoordelijkheidsgevoel!!!!

  1. Dag Siggie, ben ik daar dan geen lid van, van die groep?
    Natuurlijk eetstoornisvrij?
    Ik dacht nochthans alles opgevolgd te hebben maar ik heb blijkbaar weer iets gemist.

  2. Ja, verantwoordelijkheidsgevoel. Je zult er maar mee behept zijn. En als je het hebt, begrijp je niet dat anderen dat niet hebben. En iets vergeten, dat kan natuurlijk altijd. Maar dan een tijdje later schiet het ineens door je hoofd en schrik je van jezelf. Hoe heb ik dat nu kunnen vergeten? Een ander denkt dan, nou ja, zo belangrijk was het ook niet en gaat verder waar hij mee bezig is.

    Eigenlijk net als empathie. Want dat hoort ook bij deze groep mensen. Empathie. Want dat is de reden waarom jij opkwam voor de groep die gepest werd en juist hen uitnodigde.
    Fijn dat je vriendjes/vriendinnetjes had op school. Soms had ik er één. Maar nooit meer tegelijk. Echt een vriendenkring heb ik altijd wel gemist. Dus ik herinner me alleen de eenzaamheid van het kind zijn.

    Toen ik ging werken kreeg ik meer het gevoel dat ik erbij hoorde. Daar voelde ik me belangrijk en kreeg ik ook verantwoordelijkheden. En later ook in mijn eigen winkel. Ook dat was mijn verantwoordelijkheid. Daar deed ik 99% van alle werk. Na mijn scheiding moest ik op zoek gaan naar ander werk. Via uitzendbureaus en uiteindelijk, na vele rot baantjes, dan als secretaresse op verschillende advocaten- en notarissenkantoren. Dat klinkt heel wat. Maar de collega’s die ik hier trof, die maakten het leven tot een verschikking. Tot ik dus op op het laatste kantoor na twee jaarcontracten geen vast contract kreeg. Te oud, te duur, niet snel genoeg, maar waar ik wel complimenten over kreeg was mijn grote gevoel voor verantwoordelijkheid. Maar dat was niet voldoende.

    Als je daarna niet meer aan het werk kunt komen, dan ben je ineens niets en niemand meer. Via de WW ben ik uiteindelijk in de ziektewet en later de wia gekomen. Als je altijd gewerkt hebt, vanaf mijn 15e op vrijdag en zaterdag en in de vakanties. Daarna vanaf mijn 18e een fulltime baan van 40 uur en later in mijn eigen winkel waren dat nog meer uren.

    Als daar een eind aankomt, dan klopt het niet dat je ineens niet meer werkt. Dat je leeft van een uitkering. Ook dat is verantwoordelijkheidsgevoel. Je hebt geleerd dat je hoort te werken voor je geld.
    Na mijn scheiding heb ik gelukkig wel vrienden gemaakt, terwijl ik die voor die tijd niet of nauwelijks had. Daar ben ik heel erg blij mee. Langzaam maar zeker begint die groep (op FB) zich uit te breiden.

    Ik begrijp niet waarom ze jou niet in die groep van bloggers met receptenruil wilden. Misschien was je te serieus? Geen idee. En dat ze je nooit fatsoenlijk hebben bericht dat ‘men’ vond dat je niet thuishoorde in die groep. Het lijkt me juist dat je een zo uitgebreid mogelijk aanbod van recepten van allerlei aard wilt presenteren.

    Door je verantwoordelijkheidsgevoel en je empathie is het logisch dat je ook alles serieus neemt. Ik herken het allemaal zo goed. Ook ik zoek die gulden middenweg, maar zie vaak alleen maar goed of slecht. Misschien onderdeel van HSP. De slechte dingen zitten jaren later nog in mijn hoofd. Daar kom ik niet van los. Heel vermoeiend is dat. En dat terwijl de ander het zich niet bewust is of het allang is vergeten. 🙂 En de andere dingen kan ik zo weer kwijt zijn. Mijn korte termijn geheugen werkt niet zo goed, dus wat ik het ene moment zeg of denk, ben ik het volgende weer kwijt. Behalve dan die nare dingen die je niet meer uit je hoofd kunt krijgen. 😦

    Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Daar hoeven wij ons niet druk om te maken. Laten we proberen om dát te doen.

    P.S. Goed geschreven stuk. (Y)

  3. Hoi Loes, bedankt voor je openhartigheid. Ook veel herkenning in je verhaal. Idd, “je hoort te werken voor je geld”. Het heeft bij mij ook jaren geduurd, voordat ik kon accepteren, dat dat er voor mij niet inzat. Durfde ook nooit een kopje koffie ergens te drinken, want “dat mag niet”, een ander werkt en jij niet. En ook herken ik het feit, dat alles zo blijft hangen. De ander is het kwijt en gaat verder en jij blijft ermee zitten. Fijn dat je je vriendengroep weer aan het uitbreiden bent. Als je alleen thuis zit, dan heb je mensen nodig, om niet te verdrinken in jezelf, he? En ja, kinderen kunnen erg gemeen zijn en het blijft je bij voor de rest van je leven. Het vormt je, terwijl zij je alweer vergeten zijn. Sterkte, he!!!!

    1. Dank je. Ik ben nu tien jaar verder. Dus tien jaar zonder werk. Heb me er eindelijk bij neergelegd en het geaccepteerd. Ik zou niet eens meer kunnen werken. Het zou me geestelijk én lichamelijk te zwaar zijn. Al zou het iets simpels zijn. En vrijwilligers werk. Een dag activiteit betekent drie dagen voor pampus liggen.
      Ik heb een paar maanden geleden in mijn eentje een kopje koffie gedronken in het winkelcentrum bij mij in de buurt. Ik was zo trots op mezelf, dat ik bij de drogist enthousiast vertelde dat ik mezelf had getrakteerd op een koffie verkeerd. Ze zal niet begrepen hebben hoe belangrijk het voor mij was. Maar dat geeft niet. Ik moest het gewoon even delen met iemand. 😀

      1. Mooi, wat je schrijft. Die kleine overwinningen zijn oh zo belangrijk. Voor een ander soms niet te zien, maar voor jou een mijlpaal. Goed van je.

  4. Heel mooi beschreven! Ik krijg ook altijd te horen dat ik niet zo serieus moet zijn, maar ik weet niet hoe ik dat moet doen eigenlijk. Al sinds dat ik kind ben ga ik met alles ‘serieus’ om. Misschien omdat ik bang ben om een fout te maken. Maar wat ik eigenlijk ook even wilde melden over die FB, is dat ik het een beetje jammer vind dat er een leeftijdgrens wordt gesteld, vooral in dit geval bij voeding en ES. Ik ben namelijk best ver vooruit op de mensen van mijn leeftijd en vind niet dat er een leeftijdgrens bestaat in dit geval. Als je namelijk al besluit om te vechten voor jezelf en verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven én je eigen geluk, nou dan kan je je volwassen noemen. en een cijfertje kan dat niet uitdrukken, want soms beseffen mensen dit pas op hun 40e. Dus voel me eigenlijk best buitengesloten door de mensen waar ik eigenlijk wel bij zou kunnen horen qua gevoelens en gedachtes en wie ik ben Binnen ben.

    xxx, A.

    1. Hoi bedankt voor je eerlijke reactie. Je hebt helemaal gelijk. Ik moest meteen weer denken aan vroeger, toen werd mij ook altijd gezegd: Ja, maar jij bent nog zo jong en hebt nog niets meegemaakt. Je moest eens weten, dacht ik dan. Echt heel naar. Val je idd tussen de wal en het schip. Ik heb het ook bespreekbaar gemaakt in de groep en we waren het allemaal eens, dat we niet iedereen die jonger is de kans moeten ontnemen. Iedereen is anders. Hopelijk voel je je evengoed welkom en ik ben blij met je eerlijkheid. Thanks!!!!

    2. A.S. Als je dit soort problemen op jonge leeftijd al meemaakt, dan heb je een ander soort volwassenheid. Ik was ook altijd bang om fouten te maken. Ik kon het aan de ogen van mijn moeder zien. En dan zei ze niet eens wat. We vechten allemaal. Tegen ons zelf, tegen onze familie, kennissen, het gevoel niet goed genoeg te zijn. Jammer is dat. Want we zijn goed zoals we zijn. Konden we dat maar accepteren. Maar inmiddels heb je door alle toestanden wel ES gekregen. En zie dat maar uit je systeem te krijgen. Voor mij ben je van harte welkom. Misschien dat we van elkaar kunnen leren om (beter) met onszelf om te gaan en goed voor onszelf te zorgen. XXX Loes

  5. Ik ben ook heel serieus in veel dingen. Mijn vader leerde mij om gekke grapjes te maken. Van die doordenkers. Spitsvondigheden. Dat vond ik leuk en ik raakte daar ook wel bedreven in. Niet kwetsend bedoeld. Een van mijn broers is ook zo. Droge humor. Het moet even binnenkomen. En dan denk je, oh ja, dat is het wat je bedoelt. Gewoon gekkigheid.
    In de loop der jaren bleken veel mensen (ook tantes) die humor niet te begrijpen. Ze keken me dan aan van die spoort niet helemaal.
    Dus in plaats van een grap voelde men zich in de maling genomen. Daardoor voelde ik me dan weer rot. Want de grap was niet binnengekomen als grap.
    Dus dan probeerde ik maar de dingen die lol in mijn leven brachten voor me te houden.
    Dat maakt ook dat ik me voor veel dingen heb afgesloten. Geestelijk en lichamelijk. Een groot schild om me heen.

    Een tante van me (ja die ene) is binnenkort jarig. Andere jaren vierde ze het door met een bepaald groepje bij de Chinees te gaan eten. Ik hoorde ook bij dat groepje. Vorig jaar zat ze midden in een verhuizing. Dus dat ging niet door. Ik denk dat ik de enige van het groepje was die ontbrak. Maar goed. Het was allemaal te zwaar voor haar.

    Dit jaar wil ze een ‘familiedag’, maar dan niet deze maand, maar in september. Toen ik vroeg wie daar kwamen (ik dacht het gewone groepje en alle neven en nichten. Leuk.) zei ze dat mijn twee broers en schoonzussen kwamen. Daar zit ik toch niet op te wachten. Ze geven me al jaren het gevoel dat ik de domme (schoon)zus ben en dan zal mijn tante een familiedag organiseren. Terwijl ik de banden eigenlijk heb verbroken van mijn kant. Dus ik dacht mooi niet. Dus dat heb ik ook gezegd dat ik dat niet wilde. Nou, als ik wilde kan ik dan toch op 20 juli met het gebruikelijke groepje komen eten.

    Mijn tante vertelde me ook nog dat mijn broer in december was gevallen en een ruggenwervel had gebroken. Ik gelijk weer ongerust (mijn verantwoordelijkheidsgevoel!!!). Spijt dat ik het contact heb verbroken.
    Maar hij had mij toch kunnen bellen? Dat is toch delen van lief en leed in de familie? Maar kennelijk niet met mij. Dus ook al voelde ik me rot, ik heb het toch van me afgezet. Zo onbelangrijk ben ik dus voor mijn broer.

    Heeft dit te maken met ES? Ik denk deels toch wel. Ik ben nooit goed genoeg bevonden. En dat moet toch een uitweg hebben.

  6. Hoi Loes, je hebt gelijk. Onze ES komt idd uit het feit dat we ons niet goed genoeg voelen. Altijd de mindere zijn. Ook m’n vader boorde me de grond in met z’n blik. Als blikken konden doden, nou dan had ik al echt heel diep id grond gezeten. Maar we zijn er om elkaar te helpen. We erkennen, herkennen en vechten.Maar ja, als je eenmaal een dik schild om je heen hebt. Je moet het maar zien als een artisjok. Blaadje voor blaadje af pellen. Zo komen we weer bij de kern van wie we zijn en dat is een heleboel moois.

    1. Dat vind ik een mooie vergelijking. Net als een artisjok. Blaadje voor blaadje afpellen om bij de zachte kern te komen.
      Van je ouders verwacht je dat ze onvoorwaardelijk van je houden. Hoeveel gezinen zijn er niet waar geen liefde in het gezin is? Of dat er één wordt voorgetrokken?
      En die blikken? Ja, die zijn natuurlijk om je onder de duim te houden. Ze hebben geen idee wat ze je aandoen. Hoeveel pijn dat doet. Alsof je een klap krijgt.

      Weet je wat het grappige (of niet grappige) is? Ik heb net zo’n bik in mijn ogen als mijn moeder. Als iemand iets doet dat mij niet zint of ik voel me gekwetst, dan kan ik kennelijk ook zo kijken. Dat heb ik al van verschillende vriendinnen gehoord. Meestal gebruik ik die blik voor vreemden en alleen als ik mezelf onheus behandeld voel. 😀 Niet zo’n goede eigenschap dus.
      Dus gewoon wat assertiever worden.

      1. Ha Loes, blijkbaar hebben we meer gemeen dan we denken. Ook mij wordt verweten dat ik soms zo dodend kan kijken, hahaha. Niet leuk dus, maar heel soms maak ik er ook stiekem gebruik van, moet ik tot m’n grote schaamte bekennen. Maar zeker niet bij bekenden of naasten. En het is zeker iets om bewust van te zijn, want het kan erg pijnlijk werken, zoals we zelf hebben ondergaan.

  7. Hoi Siggie, ik ben ook lid van de betreffende facebookgroep en naar mijn weten zijn er nog nooit zomaar mensen ‘uitgegooid’ en zo zit de beheerster van de groep ook helemaal niet in elkaar. Mischien is er wel een vergissing of miscommunicatie in het spel… want ik ben echt oprecht verbaasd en heb er ook nog nooit iets over gehoord in de groep…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s