VERDRIET

M’n man en ik zijn al bijna 18 jaar samen, waarvan 1,5 jaar happy getrouwd. Hij heeft veel met me meegemaakt en me altijd blijven steunen. Klinieken in en uit, behandelingen hier en daar. Maar soms, kan hij er niet meer tegen. Mij zo te zien worstelen met het leven, depressies en het eten. Het feit dat ik zo dun ben, vindt hij verschrikkelijk en maakt hem soms wanhopig. En af en toe moet het er uit, zo ook gisteren. Hij was erg down en toen kwam het hoge woord eruit: hij vindt het zo erg dat ik zo mager ben. En dat terwijl ik met erg bezig  was met m’n “dik zijn”. Ik zie het zelf niet, behalve in m’n gezicht. Dan zie ik soms 2 holle ogen naar mezelf in de spiegel staren en kan ik wel huilen. Máar m’n lichaam, daar zie ik het niet bij.

Ik vind het zo erg, dat ik hem zo veel verdriet doe en begrijp niet, waarom het me maar niet lukt, m’n gewicht op te geven. Oke, ik ben nu wel heel goed bezig en eet best veel, maar qua gewicht gebeurd er niet zo veel en dat vindt m’n stemmetje wel zo fijn.  Maar hij is wel trots op me, dat ik nu met m’n blog weer probeer verder te komen.

Ben de dag weer fanatiek begonnen en heb een Mok a Choc gemaakt. Dit recept kreeg ik opgestuurd uit het Paleo toetjes boek. Als toetje vind ik het wat te heftig, maar als ontbijt is het ook lekker en voedzaam. Zie recept

Advertenties

7 gedachtes over “VERDRIET

  1. Ja…heel logisch dat het hem verdrietig maakt. Ik had B.E.D. en flinke depressies en daar werd mijn man ook heel verdrietig van. Ze zien gewoon dat het niet goed met je gaat en dat is natuurlijk pijnlijk. Misschien heeft hij het gevoel dat hij, als zijnde jouw man, jou gelukkig zou moeten maken en dat dat niet helemaal lukt ziet hij misschien als een soort van ‘falen’ van zichzelf? Voelt hij zich schuldig of verantwoordelijk daarvoor? Dat had mijn man tenminste wel een poos. Gelukkig heb ik de boel tegenwoordig onder controle maar het is helaas een hele lange weg om te bewandelen…en soms is dat heel moeilijk voor de omstanders die je zien worstelen. Probleem is dat jij het uiteindelijk zelf moet doen. Wel met hulp maar toch…het échte doen ligt bij jou, daar kan niemand je bij helpen.
    Sterkte! Zowel voor hem als voor jou!

    1. Ja, dat heb je mooi gezegd. Je moet het echt zelf doen. Het zou toch heerlijk zijn, weer aan de hand van je moeder te lopen en simpel haar te volgen. Soms verlang ik daar erg naar. Kun jij het inmiddels loslaten, of blijft het een gevecht, de hele dag door? Sterkte.

      1. Nou….ik heb het aardig losgelaten maar als er iets misloopt merk ik toch dat de neiging tot eten weer de kop opsteekt hoor! Dan moet ik wel m’n koppie erbij houden om op de goede weg te blijven. Denk eigenlijk dat die strijd altijd zal blijven…juist op die lastige momenten.

  2. Heftig om te lezen. Ben zelf ook al 18 jaar samen met mijn man en ook nog maar sinds 2 jaar een geregistreerd partnerschap. Het is een heftige strijd. Wij zijn er samen uitgekomen. Mijn man is heel nuchter, maakt zich niet snel druk, dat maakte het voor mij vaak makkelijker. Minder schuldgevoel tegenover hem, snap je?
    Blijf geloven in jezelf. Je bent echt veel en veel sterker dan je denkt. Vaak beseffen we dat helemaal niet. Stapje voor stapje is het echt haalbaar en bij ieder stapje groeit het geloof in jezelf en neemt je kracht toe!
    Sterkte!

    1. Dank je wel voor je lieve reacties, We zijn idd sterker dan we zelf denken en het moet hoe dan ook lukken, weer te kunnen leven? Heb je wel eens van de SABN gehoord, dit is ook een forum en is heel laag drempelig. Ik ben daar sinds kort ook lid van. Ook al wil je er niets mee, het is toch goed om de verhalen van anderen te lezen, zodat je je wat minder alleen voelt. Sterkte.

      1. Dank je wel voor de tip. Ik zit zelf nu een half jaar op het forum van Human Concern. Dankzij dat forum heb ik enorme stappen gemaakt het laatste half jaar. Ik ben nu redelijk op weg naar volledig herstel en eventueel in de toekomst ga ik daar ook aan de slag als Teamlid van het forum.
        Ik zal eens kijken bij SABN Heb er wel van gehoord, maar nog niet op het forum geweest. Precies wat je zegt, alleen al het lezen van de verhalen, de herkenning, dat voelt zelfs al als steun.

  3. Goed zo, ik heb met de oprichtster daarvan in een eetstoornis groepje gezeten en kijk eens hoe ver zij is gekomen. Wist niet dat ze ook een forum hadden. Ja, we moeten elkaar er gewoon door heen sleuren. Doe je ook mee met de zaterdagavond verrassingen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s